برای آینه خنده ای بفرست

که پیر نشود

برای من

کسی که آسمان را از قلمدوش حرف هایم بردارد.

شاید نفس هام را حبس کنم

تا نفهمی این روزها

شبیه همان حسی ام

که تمام پنجره ها از پاییز می گیرند

خیال می کنی آیا

اگر خدا را از پشت این پنجره ها صدا کنم

             نمی شنود؟

یا شاید خیال می کنی

خدا از این پایین همانقدر دور است

که من از آن سوی این مرزها ...

در گوشه ای از ذهنم        خاک می خورد

خبری که قاصدک از پاییز آورده بود

حالا پشت تمام کلمات نفس های من حبس شده

تا نفهمی این سطرها را

       از هرطرف که بخوانی

      به خودت می رسی.

پ.ن۱:

جایی که هیچ کجای این جهان نیست
آسمان
به اندازه تمام بهارهای نیامده
جا برای زندگی دارد ...
شاید زمین جای دیگریست

پ.ن۲:

ای زندگی غمگین ما ...

پ.ن۳:

 این شعر بک تجربه قدیمی است که برای اینجا گذاشتنش هزارتا دلیل دارم .